İlişkilerde İletişim ve Kendimize Övgü

Eşimle ilişkimiz hakkında yazmak istedim, birbirimize güç oluşumuz ve bir ilişkinin zaten böyle bir şey olması gerektiğini düşünmem hakkında.

Sonra hızlıca, zaten bütün ilişki çeşitleri böyle olmalı ki dedim içimden. Aile, arkadaşlık, partnerlik.

İnsan insanın kurdu olunca değil, destekçisi olunca iyi yönde gelişmiyor mu dünya?

Gelişiyor gelişmesine de, bu kadar sözde “kültür, hoşgörü, yardımlaşma, dayanışma” memleketi olan bir yerde, nasıl oluyor bu toplum geriledikçe geriliyor?

Bana kalırsa bu topraklarda bizler, yardımlaşmak kavramıyla ilgili çok yanlış kavrayışları ve uygulamalar da geliştirmiş bir toplumuz. Başkasının işine karışmaya mesela, yardım diyoruz. Bireysel sınırlarını ihlal etmeye, destek diyoruz.

Yardımlaşmanın, destek olmanın fark yaratabilmesi için önce bu konularda aynı şeye aynı şeyi dediğimizden emin olmamız, bunun için de öncelikle iletişim kurmamız gerek.

Sanırım eşimle başardığımızı hissettiğim ve bu yüzden hakkında konuşmak istediğim de bu. Öncelikle her konuda birbirimizle nasıl iletişim kuracağımız konusunda çalışıyor hazırlanıyor, sonra araçlarımız alet çantalarımız hazır olunca da işe girişiyoruz.

-anlayışı aldın mı?

-aldım

-sen yargısız dinleme yetisini aldın mı?

-aldım

-baksana bi mantık & duygu ayrıştırıcıyı koymuş muyum?

-koymuşsun koymuşsun burda.

-e hadi bakalım bitirelim şu işi!

Böyle anlatınca ne kadar basit gibi değil mi, sanki kolaylıkla gelmişiz gibi bu noktaya :)

Nasıl geldik peki?

O da artık başka bir yazıya, bu sadece canım eşime ve ilişkimize içimden gelen bir minnettarlık 🙏