Ben kimim ki insanlar yazdıklarımı okusun?
.jpg)
.jpg)
Nice sessiz insanlar vardır ki, bir kalbi uyandırarak dünyayı değiştirir."
Mevlana
Hikayem
29 Kasım 1998, Antakya doğumluyum. Ege Üniversitesi'nde okumak üzere İzmir'e taşınana kadar da canım memleketim Antakya'da yaşadım. 3 kız kardeşin en küçüğü, çok kalabalık bir sülalenin onlarca torunundan biriyim. Çocukluğum büyük oranda bu kalabalığın etkisinde, topluluğun içinde bireyselliğin sınırlarını keşfetmekle geçti.
Henüz 18 yaşıma bile girmeden tek başıma İzmir’e geldiğimde, topluluk yaşamını yorucu buluyor ve bireysellik ihtiyacımın burada karşılanacağını düşünüyordum. Öyle de oldu. Yıllar içinde tamamen kendi kendine yetebilen, dünyanın herhangi bir yerinde istediği hayatı kurabileceğine inanan birine dönüştüm; cebimde, bunu kanıtlayan küçük ama birikmiş deneyimlerle yaşadım. Ta ki bireyselliğin de bir noktadan sonra yorucu olduğunu fark edene ve “şimdi sırada ne var?” sorusunu kendime sormaya başlayana kadar.
Sorgu her zaman beraberinde bir cevap getirmez. Cevap bazen deneyimden, bazen algıdan, bazen de ikisinin bir aradalığından doğar. Ama benim için sorgu, her zaman hareket getirmiştir. “Sırada ne var?” sorusunun peşinden gittiğim son birkaç yıldır, cevap zihnimde neredeyse parlak bir netliğe ulaşmış olsa da, deneyim ve yolculuk henüz oraya varmış değil. Şimdi cevabı biliyor, yolları inşa ediyorum.
Bu süreçte; cevabından emin olduğum adımları gecikmeden atıyor, henüz emin olmadıklarımdan ise geri duruyorum. İşte böyle emin olduğum, yolumdaki yerini görür görmez tanıdığım kararlardan biriydi; 2024’te canım eşimle birlikte olma kararımızın ardından üç hafta içinde evlenmek ve geleceğimizi birlikte inşa edecek adımları atmak. Yine emin olduğum şeylerden biriydi; daha birinci senemiz bile dolmadan, beklenmedik şekilde gelen hamileliğim ve eşimle birlikte “biz bunu yaparız, hem de çok güzel yaparız” dememiz.
Bu süreçte yaşanan elbette daha pek çok şey var; ama onları zaten blogda bulacaksınız.
Ben kimim ki benim yazdıklarımı okuyasınız?
Ben sadece adımlarını sağlam atan, ayakları yere basan ve bunu nasıl yaptığını anlatmak isteyen bir kadınım. O kadar.
