ipek kayadan

Bu fotoğraf hakkında söylenecek sayfalarca şey bulunabilir. Bir yandan da baktıkça dilim tutuluyor... Bu fotoğrafta ben 20 yaşındayım, bu fotoğrafın çekilme sebebi olan aile geleneği ise bilmem kaç yüzüncü yaşında :) Sol köşede yerde bayrama gelenlere dağıtılmak üzere hazırlanan hiriseler (keşkek) var. Bu fotoğrafta dayılarım, teyzelerim, onların çocukları ve torunları var. Ortada ise dedemin yokluğu en çok da bayram gününde üzerine sinmiş, anneannem. Yine de, ne güzel şey olsa gerek böylece...

Ben henüz yalnızca 20 günlük anneyim. 20 günlük canım oğlum, ismi Noa. Ne gariptir ki şimdi artık Noa hep vardı hep hayatımızdaydı gibi geliyor, sanki ondan öncesi yokmuş gibi. Bu his ne zamandır var bilmiyorum, ama o doğar doğmaz hemen gelmedi onu biliyorum. Hamileyken düşünürdüm ki doğduğu anda büyük bir aşkla dolacağım, etrafta gökkuşakları parlayacak, hayat pembe pembe bulutlara sarılı hissettirecek. Annelik ya, kutsallıkla kuşanacağız birlikte. Ne cahilmişim :) Doğumun ne kadar zor bir...

Bu yazıyı hamilelerin, özellikle doğumu yaklaşmış ve bu konuda çekinceleri olan hamilelerin şu anda okumasını önermem. Merakınızı cezbediyorsa, kaydedin, doğumunuz geçtikten sonra okuyun. Ben çok rahat bir hamilelik geçirdim. Planlı veya beklenen bir hamilelik değildi. Hatta ilk anda istediğimizden bile emin değildik. Ancak karar vermemiz ve karara adapte olmam yaklaşık 1 saat kadar sürdü. Ardından, hamileliğe ve tüm getirilerini karşılamaya hazırdım. Bu kabul halinden belki, fiziksel...